B&G Wiki - Gebruikersbijdragen [nl]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-09T19:27:28Z

Anne van de Beek: /* Achtergrondinformatie */

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =[http://www.vpro.nl/programma/dokwerk/afleveringen/20459787/ Dokwerk]
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over het ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving die volgens hem proper, nuchter en tolerant waren. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van IDOLS, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders (waaronder Marokkanen) alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: [[René Seegers]] 
Productie: [[Ine Waltuch]] 
Fotografie: [[Mark de Blok]], [[Niels van ’t Hoff]] 
Montage: [[Willem Hoogeboom]] 
Muziek: [[Jacob ter Veldhuis]] 
Omroep: [[VPRO]]

===Achtergrondinformatie===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. De serie heeft een traditie van auteursdocumentaires, waarin de belangrijkste kenmerken de persoonlijke benadering en de interpretatie van de maker zijn. De documentaires zijn niet altijd gericht op de actualiteit, maar er is wel altijd een verband met de wereld waarin we leven in het verleden, heden of de toekomst. 
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:2000-2009|Proper, nuchter en tolerant]]

Woord voor woord extra

2008-10-09T18:49:53Z

Anne van de Beek: /* Beschrijving */

{{ Infobox Productie
| periode = 1970
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=woord%20voor%20woord%20extra Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:kinderprogramma|Kinderprogramma]]
| decennia = [[:category:1970-1979|1970-1979]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Vijfdelige serie documentaires met maatschappelijke en sociale onderwerpen voor kinderen. Het programma werd gepresenteerd door Aart Staartjes waarbij hij kinderen interviewt over dingen die hen bezighouden. Net als in het programma WOORD VOOR WOORD kwamen er een aantal Bijbelse onderwerpen voorbij, maar in een aantal afleveringen werd dit ook achterwege gelaten. Zoals dit het geval is in de vierde aflevering ‘De vrijplaats’ waarin Staartjes op zoek gaat naar een vrijplaats voor kinderen en uitkomt bij Fort Vechtenstein in Utrecht waar kinderen vrijuit kunnen spelen.

===Makers===
Regie: [[Trudy van Keulen]], [[Pieter Verhoeff]] 
Productie: [[Trudy van Keulen]], [[Pieter Verhoeff]] 
Presentatie: [[Aart Staartjes]] 
Camera: [[Peter Bos]] 
Omroep: [[IKOR]] 

===Achtergrondinformatie===
WOORD VOOR WOORD EXTRA is een afsplitsing van het kinderprogramma WOORD VOOR WOORD waarin Aart Staartjes bijbelse verhalen voorlas die bewerkt waren door schrijver en dichter Karel Eykman.

[[category:producties|Woord voor woord extra]]
[[category:kinderprogramma|Woord voor woord extra]]
[[category:1970-1979|Woord voor woord extra]]

Fatal reaction

2008-10-08T18:21:00Z

Anne van de Beek:

{{ Infobox Productie
| periode = 1998
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=fatal%20reaction Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:1990-1999|1990-1999]]
| medium = televisie
| externe_info =[http://www.omroep.nl/ikon/fatalreaction/ Officiële pagina]
}}

 

===Beschrijving===
Een vierluik van documentaires waarin Marijke Jongbloed op onderzoek uitgaat naar de verhoudingen tussen mannen en vrouwen in verschillende landen. Zij gaat op zoek naar het antwoord op de vraag: Waarom is het voor veel carrièrevrouwen moeilijk om een man te vinden? Overkoepelend is deze vierluik deel van de serie ‘Werelden’: een serie reportages en documentaires van de IKON met culturele, maatschappelijke en religieuze onderwerpen. 
In het eerste deel van het vierluik reist Jongbloed af naar New York. Als hoofdpersoon wordt Laura Slutsky, de eigenaresse van een succesvol castingbureau gevolgd. Zij is altijd alleen geweest en doet er alles aan om een man te krijgen. Het tweede deel is in Singapore gesitueerd. Daar begint zelfs de overheid zich te bemoeien met de vele single vrouwen. Jongbloed gaat langs bij door de overheid gesubsidieerde huwelijksbureaus. In het derde deel (Bombay) gaat Jongbloed langs bij zowel mannen als vrouwen die moeite hebben een partner te vinden. Het blijkt dat het in India een schande is voor een vrouw om alleen te blijven, maar dat de mannen veel te hoge eisen stellen aan de vrouwen. Het laatste deel werd opgenomen in Moskou. Ook hier is het net als in India erg belangrijk voor een vrouw om te trouwen, maar lopen de meeste huwelijken op een scheiding uit. Larisa Bravitskaja, een gescheiden vrouw met een kind, wordt gevolgd in haar zoektocht naar de geschikte man.

===Makers===
Regie: [[Marijke Jongbloed]] 
Scenario: [[Marijke Jongbloed]] 
Productie: [[Marijke Jongbloed]], [[Martin Lagestee]] 
Omroep: [[IKON]] 
Eindredactie: [[Jan Schmeitz]] (New York), [[Mary Michon]] en [[Lejo Schenk]] (Bombay)

===Achtergrondinformatie===
Tijdens de eerste vertoning van FATAL REACTION: NEW YORK op het Nederlands filmfestival in Utrecht was er kritiek van zowel de kijkers als van de jury van de Gouden Kalveren. De kritiek was erop gericht dat de documentaire zich bezig zou houden met een schijnprobleem. Volgens Jongbloed speelt het probleem van de single hoogopgeleide vrouwen ook in Nederland, maar uit het zich hier minder extreem. Opvallend is dat geen van de delen van FATAL REACTION zich in Amsterdam afspeelt. Jongbloed wilde dit wel heel graag doen, maar ze vond geen goede vrouwen om te filmen.

[[category:producties|Fatal reaction]]
[[category:documentaire|Fatal reaction]]
[[category:1990-1999|Fatal reaction]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-08T18:17:53Z

Anne van de Beek:

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =[http://www.vpro.nl/programma/dokwerk/afleveringen/20459787/ Dokwerk]
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over het ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving die volgens hem proper, nuchter en tolerant waren. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van IDOLS, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders (waaronder Marokkanen) alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: [[René Seegers]] 
Productie: [[Ine Waltuch]] 
Fotografie: [[Mark de Blok]], [[Niels van ’t Hoff]] 
Montage: [[Willem Hoogeboom]] 
Muziek: [[Jacob ter Veldhuis]] 
Omroep: [[VPRO]]

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:2000-2009|Proper, nuchter en tolerant]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-08T18:16:26Z

Anne van de Beek:

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =[http://www.vpro.nl/programma/dokwerk/afleveringen/20459787/]
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over het ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving die volgens hem proper, nuchter en tolerant waren. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van IDOLS, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders (waaronder Marokkanen) alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: [[René Seegers]] 
Productie: [[Ine Waltuch]] 
Fotografie: [[Mark de Blok]], [[Niels van ’t Hoff]] 
Montage: [[Willem Hoogeboom]] 
Muziek: [[Jacob ter Veldhuis]] 
Omroep: [[VPRO]]

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:2000-2009|Proper, nuchter en tolerant]]

Woord voor woord extra

2008-10-08T17:14:31Z

Anne van de Beek: Nieuwe pagina: {{ Infobox Productie | periode = 1970 | archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=woord%20voor%20woord%20extra Beeld en Geluid] | ma...

{{ Infobox Productie
| periode = 1970
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=woord%20voor%20woord%20extra Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:kinderprogramma|Kinderprogramma]]
| decennia = [[:category:1970-1979|1970-1979]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Vijfdelige serie documentaires met maatschappelijke en sociale onderwerpen voor kinderen. Het programma werd gepresenteerd door Aart Staartjes waarbij hij kinderen interviewt over dingen die hen bezighouden. Net als in het programma WOORD VOOR WOORD kwamen er een aantal bijbelse onderwerpen voorbij, maar in een aantal afleveringen werd dit ook achterwege gelaten. Zoals dit het geval is in de vierde aflevering ‘De vrijplaats’ waarin Staartjes op zoek gaat naar een vrijplaats voor kinderen en uitkomt bij Fort Vechtenstein in Utrecht waar kinderen vrijuit kunnen spelen.

===Makers===
Regie: [[Trudy van Keulen]], [[Pieter Verhoeff]] 
Productie: [[Trudy van Keulen]], [[Pieter Verhoeff]] 
Presentatie: [[Aart Staartjes]] 
Camera: [[Peter Bos]] 
Omroep: [[IKOR]] 

===Achtergrondinformatie===
WOORD VOOR WOORD EXTRA is een afsplitsing van het kinderprogramma WOORD VOOR WOORD waarin Aart Staartjes bijbelse verhalen voorlas die bewerkt waren door schrijver en dichter Karel Eykman.

[[category:producties|Woord voor woord extra]]
[[category:kinderprogramma|Woord voor woord extra]]
[[category:1970-1979|Woord voor woord extra]]

Fatal reaction

2008-10-08T17:11:26Z

Anne van de Beek: Nieuwe pagina: {{ Infobox Productie | periode = 1998 | archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=fatal%20reaction Beeld en Geluid] | makers = [[#Ma...

{{ Infobox Productie
| periode = 1998
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=fatal%20reaction Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:1990-1999|1990-1999]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Een vierluik van documentaires waarin Marijke Jongbloed op onderzoek uitgaat naar de verhoudingen tussen mannen en vrouwen in verschillende landen. Zij gaat op zoek naar het antwoord op de vraag: Waarom is het voor veel carrièrevrouwen moeilijk om een man te vinden? Overkoepelend is deze vierluik deel van de serie ‘Werelden’: een serie reportages en documentaires van de IKON met culturele, maatschappelijke en religieuze onderwerpen. 
In het eerste deel van het vierluik reist Jongbloed af naar New York. Als hoofdpersoon wordt Laura Slutsky, de eigenaresse van een succesvol castingbureau gevolgd. Zij is altijd alleen geweest en doet er alles aan om een man te krijgen. Het tweede deel is in Singapore gesitueerd. Daar begint zelfs de overheid zich te bemoeien met de vele single vrouwen. Jongbloed gaat langs bij door de overheid gesubsidieerde huwelijksbureaus. In het derde deel (Bombay) gaat Jongbloed langs bij zowel mannen als vrouwen die moeite hebben een partner te vinden. Het blijkt dat het in India een schande is voor een vrouw om alleen te blijven, maar dat de mannen veel te hoge eisen stellen aan de vrouwen. Het laatste deel werd opgenomen in Moskou. Ook hier is het net als in India erg belangrijk voor een vrouw om te trouwen, maar lopen de meeste huwelijken op een scheiding uit. Larisa Bravitskaja, een gescheiden vrouw met een kind, wordt gevolgd in haar zoektocht naar de geschikte man.

===Makers===
Regie: [[Marijke Jongbloed]] 
Scenario: [[Marijke Jongbloed]] 
Productie: [[Marijke Jongbloed]], [[Martin Lagestee]] 
Omroep: [[IKON]] 
Eindredactie: [[Jan Schmeitz]] (New York), [[Mary Michon]] en [[Lejo Schenk]] (Bombay)

===Achtergrondinformatie===
Tijdens de eerste vertoning van FATAL REACTION: NEW YORK op het Nederlands filmfestival in Utrecht was er kritiek van zowel de kijkers als van de jury van de Gouden Kalveren. De kritiek was erop gericht dat de documentaire zich bezig zou houden met een schijnprobleem. Volgens Jongbloed speelt het probleem van de single hoogopgeleide vrouwen ook in Nederland, maar uit het zich hier minder extreem. Opvallend is dat geen van de delen van FATAL REACTION zich in Amsterdam afspeelt. Jongbloed wilde dit wel heel graag doen, maar ze vond geen goede vrouwen om te filmen.

[[category:producties|Fatal reaction]]
[[category:documentaire|Fatal reaction]]
[[category:1990-1999|Fatal reaction]]

5x mijn kamer

2008-10-08T17:07:26Z

Anne van de Beek: /* Achtergrondinformatie */

{{ Infobox Productie
| periode = 2001
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=5x%20mijn%20kamer Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Op 14-jarige leeftijd woonde Tamara Miranda in het tehuis Verhulst vanwege problemen thuis. Nu ze dertig is zoekt ze vier andere dames op die in haar kamer gewoond hebben of nog steeds wonen. Met deze documentaire wil Miranda uitvinden of je je thuis kunt voelen in een tehuis. Dit doet Miranda door de vier (oud-)bewoonsters te interviewen die allemaal door problemen thuis, vooral met hun moeders, in het tehuis terechtkwamen. Ook lezen Tamara Miranda en de andere bewoonsters fragmenten uit hun dagboek voor uit de tijd dat ze in het tehuis woonden. Hierdoor komt langzaam maar zeker terug hoe Miranda zich voelde toen ze in Verhulst woonde. Nu heeft ze een warm gevoel als ze terugdenkt aan haar tijd in het tehuis, maar in haar dagboek zijn andere dingen te lezen. Ze komt tot de conclusie dat een tehuis wel degelijk als thuis kan voelen, maar dat het niet je echte thuis is. De conclusie van de documentaire is dat geheugen onbetrouwbaar is en dat herinneringen in de loop van de tijd kunnen veranderen.

===Makers===
Regie: [[Tamara Miranda]] 
Scenario: [[Tamara Miranda]] 
Productie: [[Paul de Bont Producties FVS]] 
Uitvoerend producent: [[Marty de Jong]] 
Omroep: [[VPRO]] 

===Achtergrondinformatie===
Tamara Miranda maakte nog een documentaire met een vergelijkbaar thema als 5X MIJN KAMER. Dat deed ze in 2003 met TEGEN HET VERGETEN waarin ze haar persoonlijke angst om tastbare herinneringen te verliezen en daardoor jezelf te verliezen als uitgangspunt neemt.

[[category:producties|5x mijn kamer]]
[[category:documentaire|5x mijn kamer]]
[[category:2000-2009|5x mijn kamer]]

5x mijn kamer

2008-10-08T17:06:34Z

Anne van de Beek: Nieuwe pagina: {{ Infobox Productie | periode = 2001 | archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=5x%20mijn%20kamer Beeld en Geluid] | makers = [[#M...

{{ Infobox Productie
| periode = 2001
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=5x%20mijn%20kamer Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =
| genre = [[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia = [[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Op 14-jarige leeftijd woonde Tamara Miranda in het tehuis Verhulst vanwege problemen thuis. Nu ze dertig is zoekt ze vier andere dames op die in haar kamer gewoond hebben of nog steeds wonen. Met deze documentaire wil Miranda uitvinden of je je thuis kunt voelen in een tehuis. Dit doet Miranda door de vier (oud-)bewoonsters te interviewen die allemaal door problemen thuis, vooral met hun moeders, in het tehuis terechtkwamen. Ook lezen Tamara Miranda en de andere bewoonsters fragmenten uit hun dagboek voor uit de tijd dat ze in het tehuis woonden. Hierdoor komt langzaam maar zeker terug hoe Miranda zich voelde toen ze in Verhulst woonde. Nu heeft ze een warm gevoel als ze terugdenkt aan haar tijd in het tehuis, maar in haar dagboek zijn andere dingen te lezen. Ze komt tot de conclusie dat een tehuis wel degelijk als thuis kan voelen, maar dat het niet je echte thuis is. De conclusie van de documentaire is dat geheugen onbetrouwbaar is en dat herinneringen in de loop van de tijd kunnen veranderen.

===Makers===
Regie: [[Tamara Miranda]] 
Scenario: [[Tamara Miranda]] 
Productie: [[Paul de Bont Producties FVS]] 
Uitvoerend producent: [[Marty de Jong]] 
Omroep: [[VPRO]] 

===Achtergrondinformatie===
Tamara Miranda maakte nog een documentaire met een vergelijkbaar thema als 5X MIJN KAMER. Dat doet ze in 2003 met TEGEN HET VERGETEN waarin ze haar persoonlijke angst om tastbare herinneringen te verliezen en daardoor jezelf te verliezen als uitgangspunt neemt.

[[category:producties|5x mijn kamer]]
[[category:documentaire|5x mijn kamer]]
[[category:2000-2009|5x mijn kamer]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-08T17:04:26Z

Anne van de Beek:

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over het ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving die volgens hem proper, nuchter en tolerant waren. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van IDOLS, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders (waaronder Marokkanen) alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: [[René Seegers]] 
Productie: [[Ine Waltuch]] 
Fotografie: [[Mark de Blok]], [[Niels van ’t Hoff]] 
Montage: [[Willem Hoogeboom]] 
Muziek: [[Jacob ter Veldhuis]] 
Omroep: [[VPRO]]

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:2000-2009|Proper, nuchter en tolerant]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-08T16:58:20Z

Anne van de Beek:

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[:category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[:category:2000-2009|2000-2009]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving. Volgens hem waren de Nederlanders proper, nuchter en tolerant. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van ‘Idols’, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders, er wordt vooral gesproken over Marokkanen, alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: [[René Seegers]] 
Productie: [[Ine Waltuch]] 
Fotografie: [[Mark de Blok]], [[Niels van ’t Hoff]] 
Montage: [[Willem Hoogeboom]] 
Muziek: [[Jacob ter Veldhuis]] 
Omroep: [[VPRO]]

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:2000-2009|Proper, nuchter en tolerant]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-07T09:17:21Z

Anne van de Beek: /* Makers */

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[category:1990-2000|1990-2000]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving. Volgens hem waren de Nederlanders proper, nuchter en tolerant. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van ‘Idols’, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders, er wordt vooral gesproken over Marokkanen, alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: [[René Seegers]] 
Productie: [[Ine Waltuch]] 
Fotografie: [[Mark de Blok]], [[Niels van ’t Hoff]] 
Montage: [[Willem Hoogeboom]] 
Muziek: [[Jacob ter Veldhuis]] 
Omroep: [[VPRO]]

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:2000-2009|Proper, nuchter en tolerant]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-07T08:48:38Z

Anne van de Beek: /* Achtergrondinformatie */

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[category:1990-2000|1990-2000]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving. Volgens hem waren de Nederlanders proper, nuchter en tolerant. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van ‘Idols’, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders, er wordt vooral gesproken over Marokkanen, alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: René Seegers 
Productie: Ine Waltuch 
Fotografie: Mark de Blok, Niels van ’t Hoff 
Montage: Willem Hoogeboom 
Muziek: Jacob ter Veldhuis 
Omroep: VPRO

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:2000-2009|Proper, nuchter en tolerant]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-07T08:46:01Z

Anne van de Beek: /* Achtergrondinformatie */

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[category:1990-2000|1990-2000]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving. Volgens hem waren de Nederlanders proper, nuchter en tolerant. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van ‘Idols’, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders, er wordt vooral gesproken over Marokkanen, alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: René Seegers 
Productie: Ine Waltuch 
Fotografie: Mark de Blok, Niels van ’t Hoff 
Montage: Willem Hoogeboom 
Muziek: Jacob ter Veldhuis 
Omroep: VPRO

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’

[[category:producties|Proper, nuchter en tolerant]]
[[category:documentaire]]
[[category:2000-2009]]

Proper, nuchter en tolerant

2008-10-06T16:37:25Z

Anne van de Beek: Nieuwe pagina: {{ Infobox Productie | periode = 2004 | archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]...

{{ Infobox Productie
| periode = 2004
| archief_link = [http://zoeken.beeldengeluid.nl/internet/index.aspx?ChapterID=1164&searchText=proper,%20nuchter%20en%20tolerant Beeld en Geluid]
| makers = [[#Makers|Makers]]
| achtergrond_info =[[#Achtergrondinformatie|Achtergrondinformatie]]
| genre =[[category:documentaire|Documentaire]]
| decennia =[[category:1990-2000|1990-2000]]
| medium = televisie
| externe_info =
}}

 

===Beschrijving===
Deze documentaire is een onderdeel van ‘Dokwerk’. ‘Dokwerk’ bestaat uit wekelijkse reportages en documentaires die afwisselend werden uitgezonden door de VPRO en de NPS. Vaak werden ze in opdracht gemaakt van diverse regisseurs.
In 1934 hield de historicus Johan Huizinga een lezing over ‘Nederland’s geestesmerk’. Hij sprak hierin over de deugden van de Nederlandse samenleving. Volgens hem waren de Nederlanders proper, nuchter en tolerant. Zeventig jaar na zijn lezing komt er opnieuw een herdruk van zijn boek uit. Jan Blokker vraagt zich in het voorwoord van deze herdruk af of de deugden die Huizinga aan de Nederlanders toeschreef niet aan herziening toe zijn. 
Eerst wordt de properheid van het Nederlandse volk onderzocht. De maker noemt als voorbeeld het proces over de Betuwelijn. Hieruit moet blijken dat het Nederlandse volk toch enige vorm van knoeierij toestaat. Volgens de maker is Nederland in zeventig jaar minder proper geworden. 
Daarna wordt de Nederlandse nuchterheid onderzocht. Er worden beelden getoond van demonstraties uit 1934, waarna beelden worden getoond van ‘Idols’, de begrafenis van André Hazes en de oranjegekte tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Hieruit blijkt dat er wel wat verandert is in de nuchterheid van Nederland door de opkomst van de massacultuur en televisie. 
Als laatste wordt de tolerantie van het Nederlandse volk onderzocht. Dit is moeilijk te vergelijken, omdat in 1934 buitenlanders, er wordt vooral gesproken over Marokkanen, alleen tijdelijk kwamen voor de handel. Later kwamen ze ook om te wonen in Nederland en sindsdien is er minder tolerantie. 
De maker vraagt zich af of de samenleving sinds 1934 zo veranderd is of dat Huizinga zijn ogen destijds gesloten heeft voor de gebeurtenissen die zijn deugden tegenspraken. Er is wel degelijk wat veranderd in de deugden die Huizinga in 1934 beschreef, maar dit is vooral te wijten aan de opkomst van de massacultuur, de komst van asielzoekers en de komst van de televisie.

===Makers===
Samenstelling: René Seegers 
Productie: Ine Waltuch 
Fotografie: Mark de Blok, Niels van ’t Hoff 
Montage: Willem Hoogeboom 
Muziek: Jacob ter Veldhuis 
Omroep: VPRO

===Achtergrondinformatie===
Johan Huizinga leefde van 1872 tot 1945. Hij was hoogleraar geschiedenis. In 1934 hield hij een lezing onder de titel ‘Nederland’s geestesmerk’ waarin hij gemeenschappelijke eigenschappen van het Nederlandse volk opsomde. Huizinga bedoelde met Geestesmerk het volgende: ‘Het drukt de overtuiging uit, dat het op de geest aankomt, en dat deze, ondanks alle verscheidenheid en verdeeldheid, één stempel draagt. Laat het tevens uitdrukken, dat de hoeveelheid van een volksaard ten slotte met geen woorden te omschrijven is, dat men het merk moet proeven op de tong.’