Thomas Doebele - Bewerkingsoverzicht

RB1974 op 10 mei 2017 om 09:08

2017-05-10T09:08:58Z

← Oudere versie		Versie van 10 mei 2017 09:08
Regel 1:		Regel 1:
	{{ Infobox Persoon		{{ Infobox Persoon
	\| illustratie =		\| illustratie = Thomas_Doebele_links_Maarten_Scmidt_rechts.jpg
	\| naam = Thomas Doebele		\| naam = Thomas Doebele
	\| geboorte_datum = 1954		\| geboorte_datum = 1954
Regel 11:		Regel 11:
	\| werkt_samen_met = [[Maarten Schmidt]]		\| werkt_samen_met = [[Maarten Schmidt]]
	\| trivia =		\| trivia =
	\| onderschrift =		\| onderschrift = Thomas Doebele (links)
	\| externe_info =		\| externe_info =
	\| catalogus = [[Thomas Doebele in de media]]		\| catalogus = [[Thomas Doebele in de media]]

RB1974 op 10 mei 2017 om 08:58

2017-05-10T08:58:57Z

Renekoenders op 25 okt 2012 om 10:52

2012-10-25T10:52:41Z

← Oudere versie		Versie van 25 okt 2012 10:52
Regel 7:		Regel 7:
	\| overlijden_plaats =		\| overlijden_plaats =
	\| functies = [[:Category:Editor \|Editor]], [[:Category:Geluidstechnicus\| geluidstechnicus]], [[:Category:Eindredacteur \| eindredacteur]], [[:Category:Regisseur \| regisseur]]		\| functies = [[:Category:Editor \|Editor]], [[:Category:Geluidstechnicus\| geluidstechnicus]], [[:Category:Eindredacteur \| eindredacteur]], [[:Category:Regisseur \| regisseur]]
	\| bekend_van = ''[[4 ~~HAVO~~ een klas apart]], [[Diogenes]], [[Holland Spoort]], [[De Staat van verzorging]]''		\| bekend_van = ''[[4 Havo, een klas apart]], [[Diogenes]], [[Holland Spoort]], [[De Staat van verzorging]]''
	\| periode_actief = 1980 -		\| periode_actief = 1980 -
	\| werkt_samen_met = [[Maarten Schmidt]]		\| werkt_samen_met = [[Maarten Schmidt]]
Regel 39:		Regel 39:
	Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989)		Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989)

	[[Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 ~~HAVO~~, een klas apart]]'' (1992)		[[Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 Havo, een klas apart]]'' (1992)

	Eervolle vermelding, Prix Italia (1993)		Eervolle vermelding, Prix Italia (1993)

Renekoenders op 25 okt 2012 om 10:52

2012-10-25T10:52:09Z

← Oudere versie		Versie van 25 okt 2012 10:52
Regel 1:		Regel 1:
	{{ Infobox Persoon		{{ Infobox Persoon
	\| illustratie = ~~Thomas.Doebele.jpg~~		\| illustratie =
	\| naam = Thomas Doebele		\| naam = Thomas Doebele
	\| geboorte_datum = 1954		\| geboorte_datum = 1954

Mvkooij op 28 mrt 2011 om 13:32

2011-03-28T13:32:01Z

← Oudere versie		Versie van 28 mrt 2011 13:32
Regel 6:		Regel 6:
	\| overlijden_datum =		\| overlijden_datum =
	\| overlijden_plaats =		\| overlijden_plaats =
	\| functies = [[:Category:Editor \| ~~editor~~]], [[:Category:~~Geluidsman~~ \| ~~geluidsman~~]], [[:Category:Eindredacteur \| eindredacteur]], [[:Category:Regisseur \| regisseur]]		\| functies = [[:Category:Editor \|Editor]], [[:Category:Geluidstechnicus\| geluidstechnicus]], [[:Category:Eindredacteur \| eindredacteur]], [[:Category:Regisseur \| regisseur]]
	\| bekend_van = ''[[4 HAVO een klas apart]], [[Diogenes]], [[Holland Spoort]], [[De Staat van verzorging]]''		\| bekend_van = ''[[4 HAVO een klas apart]], [[Diogenes]], [[Holland Spoort]], [[De Staat van verzorging]]''
	\| periode_actief = 1980 -		\| periode_actief = 1980 -
Regel 47:		Regel 47:
	[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste camera voor ''[[Constant, avant le depart]]'' (2006)		[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste camera voor ''[[Constant, avant le depart]]'' (2006)

	[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:~~Geluidsman~~ \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]		[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:Geluidstechnicus \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]

Mvkooij op 28 mrt 2011 om 13:31

2011-03-28T13:31:19Z

← Oudere versie		Versie van 28 mrt 2011 13:31
Regel 29:		Regel 29:
	===Prijzen en onderscheidingen===		===Prijzen en onderscheidingen===

	Prix Italia, (1987).		[[Prix Italia]], (1987)

	Rocky, Banff Television Festival (1988).		Rocky, Banff Television Festival (1988)

	Aanmoediging L.J. Jordaanprijs (1988).		Aanmoediging L.J. Jordaanprijs (1988)

	[[Zilveren Nipkowschijf]] (1988).		[[Zilveren Nipkowschijf]] (1988)

	Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989).		Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989)

	[[Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 HAVO, een klas apart]]'' (1992).		[[Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 HAVO, een klas apart]]'' (1992)

	Eervolle vermelding, Prix Italia (1993).		Eervolle vermelding, Prix Italia (1993)

	[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste korte documentaire voor ''[[I Have a Problem]]'' (1995).		[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste korte documentaire voor ''[[I Have a Problem]]'' (1995)

	[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste camera voor ''[[Constant, avant le depart]]'' (2006).		[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste camera voor ''[[Constant, avant le depart]]'' (2006)

	[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:Geluidsman \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]		[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:Geluidsman \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]

Bvspall op 5 mei 2010 om 11:46

2010-05-05T11:46:44Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2010 11:46
Regel 21:		Regel 21:
	In hun regisseurschap zijn de twee makers niet of nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Doebele en Schmidt werken niet met gedetailleerde scenario’s, deze staan hun flexibiliteit in de weg. Ze detecteren belangrijke thema’s en beginnen aan hun film. Samen richten ze onophoudelijk hun vizier op de sociaal zwakkeren in de samenleving, of deze nu in Nederland, in Groenland of Bangladesh wonen. Na een aantal jaren dienstbaar te zijn geweest aan het werk van anderen hebben ze vanaf 1984 jaarlijks hun eigen creatieve documentaires gemaakt, die qua stijl en toonzetting bijzonder consistent zijn. Hun documentaire films zijn ingetogen van tempo, zowel dynamisch als logisch van opbouw, observerend maar trefzeker in het vastleggen van betekenisvolle details en het voelbaar maken van het onderliggende verhaal.		In hun regisseurschap zijn de twee makers niet of nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Doebele en Schmidt werken niet met gedetailleerde scenario’s, deze staan hun flexibiliteit in de weg. Ze detecteren belangrijke thema’s en beginnen aan hun film. Samen richten ze onophoudelijk hun vizier op de sociaal zwakkeren in de samenleving, of deze nu in Nederland, in Groenland of Bangladesh wonen. Na een aantal jaren dienstbaar te zijn geweest aan het werk van anderen hebben ze vanaf 1984 jaarlijks hun eigen creatieve documentaires gemaakt, die qua stijl en toonzetting bijzonder consistent zijn. Hun documentaire films zijn ingetogen van tempo, zowel dynamisch als logisch van opbouw, observerend maar trefzeker in het vastleggen van betekenisvolle details en het voelbaar maken van het onderliggende verhaal.

	Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden ~~dat~~ hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.” ~~De films zijn respectvol, liefdevol, gespeend van vals sentiment.~~		Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden dan hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.”

	Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort. Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur.Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in ''[[De staat van verzorging]]'', als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt. De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort. Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan ''[[Dokwerk]]'' hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.		Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort. Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur.Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in ''[[De staat van verzorging]]'', als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt.

			De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort. Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan ''[[Dokwerk]]'' hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.

	===Prijzen en onderscheidingen===		===Prijzen en onderscheidingen===

Bvspall op 5 mei 2010 om 11:43

2010-05-05T11:43:53Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2010 11:43
Regel 23:		Regel 23:
	Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden dat hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.” De films zijn respectvol, liefdevol, gespeend van vals sentiment.		Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden dat hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.” De films zijn respectvol, liefdevol, gespeend van vals sentiment.

	Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort. Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur.Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in “[[De staat van verzorging]]”, als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt. De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort. Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan ''[[Dokwerk]]'' hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.		Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort. Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur.Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in ''[[De staat van verzorging]]'', als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt. De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort. Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan ''[[Dokwerk]]'' hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.

	===Prijzen en onderscheidingen===		===Prijzen en onderscheidingen===

Bvspall op 5 mei 2010 om 11:43

2010-05-05T11:43:25Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2010 11:43
Regel 36:		Regel 36:

	Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989).		Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989).
	[[
	Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 HAVO, een klas apart]]'' (1992).		[[Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 HAVO, een klas apart]]'' (1992).

	Eervolle vermelding, Prix Italia (1993).		Eervolle vermelding, Prix Italia (1993).

Bvspall op 5 mei 2010 om 11:43

2010-05-05T11:43:13Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2010 11:43
Regel 17:		Regel 17:
	}}		}}

	Na de Nederlandse Film en Televisie Academie vormt regisseur en geluidsman Thomas Doebele al zo’n kwart eeuw een onafscheidelijk makersduo met cameraman Maarten Schmidt. Een uniek oeuvre van sociaal bewogen direct cinema-documentaires en reportages voor de VPRO vormt het resultaat van hun naadloos lijkende samenwerking.		Na de Nederlandse Film en Televisie Academie vormt regisseur en geluidsman Thomas Doebele al zo’n kwart eeuw een onafscheidelijk makersduo met cameraman [[Maarten Schmidt]]. Een uniek oeuvre van sociaal bewogen direct cinema-documentaires en reportages voor de [[VPRO]] vormt het resultaat van hun naadloos lijkende samenwerking.

	In hun regisseurschap zijn de twee makers niet of nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Doebele en Schmidt werken niet met gedetailleerde scenario’s, deze staan hun flexibiliteit in de weg. Ze detecteren belangrijke thema’s en beginnen aan hun film. Samen richten ze onophoudelijk hun vizier op de sociaal zwakkeren in de samenleving, of deze nu in Nederland, in Groenland of Bangladesh wonen. Na een aantal jaren dienstbaar te zijn geweest aan het werk van anderen hebben ze vanaf 1984 jaarlijks hun eigen creatieve documentaires gemaakt, die qua stijl en toonzetting bijzonder consistent zijn. Hun documentaire films zijn ingetogen van tempo, zowel dynamisch als logisch van opbouw, observerend maar trefzeker in het vastleggen van betekenisvolle details en het voelbaar maken van het onderliggende verhaal.		In hun regisseurschap zijn de twee makers niet of nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Doebele en Schmidt werken niet met gedetailleerde scenario’s, deze staan hun flexibiliteit in de weg. Ze detecteren belangrijke thema’s en beginnen aan hun film. Samen richten ze onophoudelijk hun vizier op de sociaal zwakkeren in de samenleving, of deze nu in Nederland, in Groenland of Bangladesh wonen. Na een aantal jaren dienstbaar te zijn geweest aan het werk van anderen hebben ze vanaf 1984 jaarlijks hun eigen creatieve documentaires gemaakt, die qua stijl en toonzetting bijzonder consistent zijn. Hun documentaire films zijn ingetogen van tempo, zowel dynamisch als logisch van opbouw, observerend maar trefzeker in het vastleggen van betekenisvolle details en het voelbaar maken van het onderliggende verhaal.
Regel 23:		Regel 23:
	Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden dat hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.” De films zijn respectvol, liefdevol, gespeend van vals sentiment.		Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden dat hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.” De films zijn respectvol, liefdevol, gespeend van vals sentiment.

	Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort. Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur.Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in “[[De staat van verzorging]]”, als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt. De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort. Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan [[Dokwerk]] hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.		Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort. Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur.Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in “[[De staat van verzorging]]”, als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt. De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort. Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan ''[[Dokwerk]]'' hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.

	~~'''~~Prijzen en onderscheidingen~~'''~~		===Prijzen en onderscheidingen===

	Prix Italia, 1987.		Prix Italia, (1987).

	Rocky, Banff Television Festival, 1988.		Rocky, Banff Television Festival (1988).

	Aanmoediging L.J. Jordaanprijs, 1988.		Aanmoediging L.J. Jordaanprijs (1988).

	Zilveren ~~Nipkovschijf,~~ 1988.		[[Zilveren Nipkowschijf]] (1988).

	Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen, ~~1989~~.		Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989).
			[[
			Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 HAVO, een klas apart]]'' (1992).

	~~Zilveren Nipkowschijf~~ (~~[[4 HAVO, een klas apart]]~~)~~, 1992~~.		Eervolle vermelding, Prix Italia (1993).

	~~Eervolle vermelding, Prix Italia, 1993~~.		[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste korte documentaire voor ''[[I Have a Problem]]'' (1995).

	Gouden Kalf ~~Beste korte documentaire ([[I Have a Problem~~]]~~), 1995.~~		[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste camera voor ''[[Constant, avant le depart]]'' (2006).

	~~Gouden Kalf~~ Beste ~~Camera (~~[[Constant, avant le depart]])~~, 2006~~

	[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:Geluidsman \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]		[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:Geluidsman \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]

← Oudere versie		Versie van 10 mei 2017 08:58
Regel 16:		Regel 16:
	\| programmaoverzicht = [[Oeuvre van Thomas Doebele]]		\| programmaoverzicht = [[Oeuvre van Thomas Doebele]]
	}}		}}

			'''Thomas Doebele is regisseur en geluidsman'''

	Na de Nederlandse Film en Televisie Academie vormt regisseur en geluidsman Thomas Doebele al zo’n kwart eeuw een onafscheidelijk makersduo met cameraman [[Maarten Schmidt]]. Een uniek oeuvre van sociaal bewogen direct cinema-documentaires en reportages voor de [[VPRO]] vormt het resultaat van hun naadloos lijkende samenwerking.		Na de Nederlandse Film en Televisie Academie vormt regisseur en geluidsman Thomas Doebele al zo’n kwart eeuw een onafscheidelijk makersduo met cameraman [[Maarten Schmidt]]. Een uniek oeuvre van sociaal bewogen direct cinema-documentaires en reportages voor de [[VPRO]] vormt het resultaat van hun naadloos lijkende samenwerking.

			===Duo Doebele en Schmidt===
	In hun regisseurschap zijn de twee makers niet of nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Doebele en Schmidt werken niet met gedetailleerde scenario’s, deze staan hun flexibiliteit in de weg. Ze detecteren belangrijke thema’s en beginnen aan hun film. Samen richten ze onophoudelijk hun vizier op de sociaal zwakkeren in de samenleving, of deze nu in Nederland, in Groenland of Bangladesh wonen. Na een aantal jaren dienstbaar te zijn geweest aan het werk van anderen hebben ze vanaf 1984 jaarlijks hun eigen creatieve documentaires gemaakt, die qua stijl en toonzetting bijzonder consistent zijn. Hun documentaire films zijn ingetogen van tempo, zowel dynamisch als logisch van opbouw, observerend maar trefzeker in het vastleggen van betekenisvolle details en het voelbaar maken van het onderliggende verhaal.		In hun regisseurschap zijn de twee makers niet of nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Doebele en Schmidt werken niet met gedetailleerde scenario’s, deze staan hun flexibiliteit in de weg. Ze detecteren belangrijke thema’s en beginnen aan hun film. Samen richten ze onophoudelijk hun vizier op de sociaal zwakkeren in de samenleving, of deze nu in Nederland, in Groenland of Bangladesh wonen. Na een aantal jaren dienstbaar te zijn geweest aan het werk van anderen hebben ze vanaf 1984 jaarlijks hun eigen creatieve documentaires gemaakt, die qua stijl en toonzetting bijzonder consistent zijn. Hun documentaire films zijn ingetogen van tempo, zowel dynamisch als logisch van opbouw, observerend maar trefzeker in het vastleggen van betekenisvolle details en het voelbaar maken van het onderliggende verhaal.

	Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden dan hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.”		Hun filmstijl is niet extravagant maar van hoge kwaliteit. De techniek staat ten dienste van de inhoud, mede omdat de makers de te filmen situatie zo min mogelijk willen belasten. Ze draaien zoveel mogelijk materiaal en doseren het verhaal vervolgens in de montage. “Sinds wij begonnen zijn, is er een nieuwe generatie opgekomen, die veel strakker werkt: de shots lijken belangrijker te worden dan hetgeen je filmt”, zegt Schmidt in 1992. “Ik probeer daar niet aan mee te doen. Je staat ergens toevallig met je camera en legt vast wat je ziet. Maar ik geef toe, dat toeval kun je tot op zekere hoogte controleren, en dat is kunst.”

	Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort. Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur.Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in ''[[De staat van verzorging]]'', als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt.		===Documentaires en reportages===
			Ze kennen zelden commentaar of begeleidende teksten, vrijwel altijd spreken de beelden voor zich. Doebele en Schmidt beroeren en ontroeren en schuwen de eerlijke ironie niet. Ze richten zich op het individu en van daaruit pas op het systeem. Het kleinmenselijk relaas met al zijn thema’s en conflicten krijgt bij hen de aandacht en daaruit vloeien vanzelf de referentiekaders voort.

			Vaak vormt hun werk dan ook niet alleen een doordringende situatieschets, die belangrijke vragen opwerpt over een samenleving, maar ook een monument voor het doorzettingsvermogen en de weerbaarheid van kwetsbare individuen. Het feit dat ze samen een volledig op elkaar afgestemde minimale tweemans-crew vormen werkt daarbij in hun voordeel. Ze filmen van dichtbij. De kijker wordt deelgenoot van bijzondere en vaak intieme kleine verhalen, waarbij de personages zich niet bewust lijken van de camera, maar nooit gereduceerd tot voyeur. Tegelijkertijd proberen de makers hun aanwezigheid niet te verdoezelen. Zo steekt een van hen de sigaar aan van meneer Neuteboom in ''[[De staat van verzorging]]'', als deze man erg lang met zijn sigaar worstelt.

			De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort.

	De personages zien de film in de eindmontage en mogen hun mening geven waar Doebele en Schmidt bij de uiteindelijke versie rekening mee houden. In het begin van hun carrière dachten de makers nog even dat “als Den Haag maar meekijkt, dan zien ze de gevolgen van het beleid.” Later zeggen ze vooral een tijdsbeeld vast te leggen. De documentaires van Doebele en Schmidt vloeien vaak uit elkaar voort. Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan ''[[Dokwerk]]'' hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.		Al draaiende aan de ene documentaire ontmoeten ze personages of worden ze geconfronteerd met situaties die vervolgens tot volgende films leiden. Doebele en Schmidt verkeren in de benijdenswaardige positie verbonden te zijn aan een omroep die hen in alle vrijheid aan het werk laat. Sinds ze zich in 2003 als eindredacteur aan ''[[Dokwerk]]'' hebben verbonden stellen zij op hun beurt ook andere en vaak jonge documentaire makers in staat het Derde Net van kwalitatief hoogwaardige documentaires te voorzien.

	===Prijzen en onderscheidingen===		===Prijzen en onderscheidingen===

	[[Prix Italia]], (1987)		* [[Prix Italia]], (1987)

	Rocky, Banff Television Festival (1988)		* Rocky, Banff Television Festival (1988)

	Aanmoediging L.J. Jordaanprijs (1988)		* Aanmoediging L.J. Jordaanprijs (1988)

	[[Zilveren Nipkowschijf]] (1988)		* [[Zilveren Nipkowschijf]] (1988)

	Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989)		* Juryprijs, Internationale documentaire filmfestival Wenen (1989)

	[[Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 Havo, een klas apart]]'' (1992)		* [[Zilveren Nipkowschijf]] voor ''[[4 Havo, een klas apart]]'' (1992)

	Eervolle vermelding, Prix Italia (1993)		* Eervolle vermelding, Prix Italia (1993)

	[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste korte documentaire voor ''[[I Have a Problem]]'' (1995)		* [[Gouden Kalf]] in de categorie Beste korte documentaire voor ''[[I Have a Problem]]'' (1995)

	[[Gouden Kalf]] in de categorie Beste camera voor ''[[Constant, avant le depart]]'' (2006)		* [[Gouden Kalf]] in de categorie Beste camera voor ''[[Constant, avant le depart]]'' (2006)

	[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:Geluidstechnicus \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]		[[Category:personen\|Doebele, Thomas]] [[Category:Editor \|Doebele, Thomas]] [[Category:Geluidstechnicus \|Doebele, Thomas]] [[Category:Eindredacteur \|Doebele, Thomas]] [[Category:Regisseur \|Doebele, Thomas]]